De Wereld maken wakker [Quote 12]

Een universele dimensie voor spirituele oefening 

~Llewellyn Vaughan-Lee

Botsende krachten

En nu staren we verbaasd naar de zee,
En een wonderbaarlijk vreemde vogel roept ons toe.
W .B. Yeats

De Breuklijn

We lopen allemaal op een breuklijn. Er zijn grote spanningen die zich onder onze voeten opbouwen, oerkrachten in de diepten, die zich al eeuwenlang voortbewegen. We voelen de spanning in de lucht om ons heen, conflicten en terrorisme, de dreiging voor ons ecosysteem. Maar in de aardbodem bouwen zich grotere krachten op, krachten die tot de toekomst en niet tot het heden behoren.

Meestal lopen we onwetend, voelen iets maar hebben weinig kennis over deze grote krachten die onze collectieve bestemming zullen construeren.

De breuklijn waarop we lopen is de plaats waar de twee tijdperken elkaar ontmoeten. Wanneer het ene tijdperk eindigt en het andere begint, botsen krachten van heel verschillende grootte op elkaar. Omdat deze energieën zo langzaam zich door de eeuwen heen hebben samengesteld, zien we niet dat het op grote schaal plaats vindt.

Een fysieke aardbeving vindt plaats wanneer twee platen op elkaar botsen en door de druk tot een uitbarsting leiden, door de broze oppervlakte van de aarde heen die op dat moment niet beweeglijk lijkt te zijn. Een andere aardbeving zal verschijnen wanneer de krachten van de innerlijke wereld doorbreken naar de oppervlaktestructuren van ons leven. De innerlijke krachten van ons individuele en collectieve bewustzijn zijn net zo krachtig en net zo verborgen als de fysieke krachten die continenten creëren. Soms barsten ze uit in de collectieve psyche in oorlogen en migraties, en vormen onze collectieve bestemming. Zij kunnen immens lijden veroorzaken, zoals in de wereldoorlogen, of vrijheid brengen zoals de plotseling val van de Berlijnse Muur en
het einde van het communisme in Europa.

Wat zal er gebeuren wanneer er zo’n aardbeving plaats vindt? We weten dat onze huidige patronen om te reageren ontoereikend zijn. We hebben onze reacties op de verstoringen in onze wereld ervaren: dat we samentrekken rondom onze angst en aan onze bezittingen vasthouden om onze “manier van leven” te beschermen. Maar wat als de aarde waar we op staan, waar we ons leven op bouwen, zelf begint te bewegen? Zullen we in staat zijn om betere, productievere  manieren te vinden om te reageren?

Velen spreken over een nieuwe tijd, een nieuw tijdperk van universeel bewustzijn. Maar weinigen zien het gewicht en de kracht van de veranderingen die plaats vinden. Meestal zien we de oppervlakkige veranderingen – nieuwe rampen, de achteruitgang van de ozonlaag, toegenomen terrorisme, een onstabiele economie, een nieuwe oorlog in een vreemd land. Maar dit zijn slechts symptomen van iets diepers, zoals de veranderende patronen van vliegende vogels voor een storm.

Er bestaan in feite echte tekenen om ons heen, maar zij zijn geschreven in een taal die we bijna vergeten zijn. En we kunnen ons niet voorstellen wat zij ons vertellen, omdat de veranderingen die plaats vinden zo lang niet plaats gevonden hebben, dat we geen beelden in onze collectieve herinnering hebben, met uitzondering van de mythen over toen de goden tussen ons liepen. Soms vangt een dichter een glimp op van zo’n waarheid en gebruikt de vaardigheid om deze tekenen te vertalen, zoals

Yeats deed toen hij schreef:

Draaien en draaien in de wijder wordende spiraalbeweging
De valk kan de valkenier niet horen;
De dingen vallen uiteen; het centrum kan het niet vasthouden…
Voorzeker is er een onthulling op handen;
Voorzeker is de Wederkomst van de Heer op handen …
En welk gewelddadig Beest, zijn uur breekt tenslotte aan,
Zakt af naar Bethlehem om geboren te worden. 

Yeats voelde dat er iets uiteenviel en dat iets erop wachtte om geboren te worden. Maar hij had alleen de beelden van het verleden om zijn visioen om te zetten. En het verleden is niet iets dat gaat gebeuren. Wat uiteen valt is het weefsel van het leven zelf, maar wat geboren moet worden komt van het onbekende, uit een nieuwe dimensie van zijn. Daarom vinden we het zo moeilijk om de tekenen te lezen die om ons heen zijn. We kunnen de druk voelen die zich opbouwt, de broze lijn midden in van onze materiële cultuur. Maar we hebben geen idee van de werkelijke intentie van de kracht die zich aan het opbouwen is onder de oppervlakte en geen kennis over het doel van deze kracht.

Simpele Antwoorden

Wanneer het ene tijdperk eindigt en het andere begint wordt er kracht gegenereerd om het nieuwe tijdperk te laten ontstaan. De kracht is nodig om ervoor te zorgen dat de beelden en structuren van het verleden oplossen, om wat oud is te vernietigen en te helpen om het nieuwe geboren te laten worden.

We moeten collectief vele patronen, en de wijze waarop we met elkaar omgaan, achterlaten willen we een geheel nieuwe manier van zijn en samen leven omarmen. We zullen voorbij het gevoel van veiligheid moeten gaan, dat we aan materiële vooruitgang hebben verbonden. Gehechtheden aan geld en materiële goederen zullen plaats moeten maken voor een diepere bron van veiligheid en welzijn willen we meegaan met de veranderingen die gaan komen.

Onze verouderde patonen verliezen hun greep al op ons. Velen beseffen dit en voelen een diepe angst rondom kwesties over veiligheid. Maar kijken we wel goed naar de bron van deze angst? Zien we de veranderingen die mogelijk zijn? Laten we het oude wegvallen om iets nieuws zich te laten onthullen? Ongeacht de diepe angst voor terrorisme en economie of milieudreigingen komt de angst die in onze cultuur aanwezig is niet vanuit een kracht van buitenaf. Het echte probleem waar we voor staan is niet politiek, sociaal of zelfs ecologisch. Veeleer voelen we in onze basis dat er iets niet langer standhoudt. Dit is de nieuwe reden voor ons collectieve ongerief, dat we op uiterlijke krachten die ons lijken te bedreigen, projecteren.

Het wordt tijd dat we nauwkeurig kijken naar wat er echt gebeurt. De mysticus weet al lang dat om de oorzaak van iets te vinden, we onze aandacht naar binnen moeten richten – naar de innerlijke patronen kijken. We kijken naar de tekenen in onze dromen; we lezen de beelden van onze psyche die niet gecensureerd worden door onze bewuste conditionering. Toen Jozef de dromen van de zeven jaren van overvloed en de zeven jaren van schaarste interpreteerde werd Egypte gered van een catastrofe.

En toch hebben we de beelden van het innerlijk verworpen als behorende tot een mythologisch verleden, of voor de divan van de psychiater. In plaats daarvan luisteren we naar de stemmen van de uiterlijke experts. Maar hoe weten we met zo veel nieuwslezers, politieke en economische analisten, zelfs spirituele leraren, wie en wat te vertrouwen. En weten we überhaupt hoe we moeten luisteren?

Als we goed kijken kunnen we een draad vinden die dit alles verbindt – onze dromen verbindt, de verhalen op het nieuws, het triviale, het alledaagse en het sensationele verbindt. Er bestaat een draad die onze collectieve bestemming is en zij bevindt zich in ieder van ons en ook in de wereld om ons heen.

Deze draad is zo simpel dat zij niet opgemerkt wordt. Zij is zo gewoon dat we eraan voorbij lopen. We hopen er op, we hebben het nodig om geliefd te zijn, de warmte van een handdruk of de aanraking van een kus. Zij is de meest basale verbinding tussen mensen, niet de woorden die we spreken maar de natuur van de communicatie zelf. Het is een ongecompliceerd feit dat we allemaal samen leven, of het nu in de sloppen of in de buitenwijken is. Diep weg weten we dat we één zijn.