Uit de Grot

In de grot rondhangen, vastgeroest in een permanente toestand van verkeerd begrijpen. We zien alleen de schaduwen. In verwarring een etiket ergens opplakken en denken dat het de waarheid is.

Ik probeer de kettingen van mijn denken los te laten. Dat wat verborgen was, begint te schijnen. Maar dit is nog geen vrijheid.

Ik ben blind, langzaam vragen mijn ogen om aanpassing. Hoe kan ik van de illusies genezen? Ik heb mij omgedraaid en zie in de grot de uitgang naar boven, een lichtstraal schijnt op mijn kruin. Een eerste glimp van echte vrijheid.

Bij de volgende stap omhoog gaat het echter niet om buiten de grot te baden in het eeuwige zonlicht. Zodra ik boven ben, aangeraakt door het gouden licht, ga ik weer naar beneden. Een symbolisch sterven. De innerlijke mens wordt wakker in de grot, zich realiserend dat er geen binnen en buiten aanwezig is. Het idee om de grot te verlaten is de ultieme vorm van zelfbedrog. In de grot kan ik vrijheid en authenticiteit ontvangen.

Zien zoals het leven is, voorbij dualistische wegen van denken. Het zwaard van de wijsheid doorsnijdt mijn patronen. Uit liefde wordt mijn zelfgenoegzaamheid omgevormd in vrijheid en kom ik thuis waar ik altijd al was.

~K