Identificatie

Ik besef dat als ik geïdentificeerd raak door een gebeurtenis (opwinding vanwege een krantenartikel of irritatie vanwege het gedrag van een persoon), de ander en de situatie niet de schuld zijn van mijn negatieve gevoel maar ze vormen de aanleiding. Ik heb de neiging automatisch de schuld buiten mij te projecteren, maar feitelijk kies ik hoe ik reageer. Dit inzicht geeft ruimte, er is een pauze, er ontstaat rust en het projecteren lost op.

Maar de zuigkracht is groot. Irritatie, ongeduld, gekwetstheid blijven aanwezig en willen zich uitdrukken. Ik voel het, maar geef er geen voeding aan. Er is zachte aandacht, een soort betrokken afstand en ik doe niets.

De spirituele levenskunst is om met deze zachte aandacht in het dagelijkse leven rond te wandelen. Als ik overvallen word door negatieve ikken, is er zien, voelen en toelaten, zonder te uiten. Niet uiten is niet hetzelfde als onderdrukken. Niet uiten is juist toelaten, in het licht staan, meebewegen en weer laten.

Ik zie een patroon van rechtvaardigen. Ik word boos vanwege onrecht en ik voel diep van binnen dat deze boosheid rechtvaardig is. Maar met behulp van een soort 'lang denken' komen er andere perspectieven naar voren. In een diepe reflectie met betrekking tot het proces van rechtvaardigen, ontdek ik dat de rechtvaardiging van boosheid eigenlijk negatief is. Ik word er door leeg gegeten, het patroon krijgt voeding en er ontstaat een negatieve sfeer in mijzelf en naar de ander toe. Hoezo rechtvaardiging van negativiteit? Ik heb het recht om juist niet negatief te zijn.

Ik kijk met zachte aandacht en voel acceptatie. Het is gebeurd, ik ben geïdentificeerd geraakt. Geen probleem. Op deze wijze is acceptatie geen rechtvaardiging, ik voel geen veroordeling, ik kijk met compassie. Ik voel wel dat het negatief is, en ervaar de drang om het toch te uiten, maar in de tegenwoordigheid van de geest verschijnt het belang om de negatieve emotie los te laten. Ik adem diep, er is ruimte en de negativiteit lost op.

~K