Wakker worden voor de Ziel

Studie- en Meditatiebijeenkomst op dinsdag 10 maart

Onder begeleiding van Kees Voorhoeve
Centrum De Zin te Harderwijk

Naar aanleiding van een alchemistische verhandeling: Rosarium Philosophorum [Filosofische Rozentuin] zal uitleg gegeven worden over de fases van de mystieke weg.

In deze prachtige tekst met twintig afbeeldingen wordt zichtbaar gemaakt hoe de persoonlijkheid gezuiverd wordt en hoe de mens wakker kan worden voor de ziel. 
Het betreft een proces van ontledingen, vereniging en vergoddelijking.

Wakker worden voor de bezieling, geopend voor de liefde, geraakt door het wonder, 
in eenheid verbonden, de geboorte van de zon in het hart, een nieuwe Mens is opgestaan.

Naast uitleg, vinden er ook meditatie oefeningen plaats om de fases van het alchemistische proces te ervaren.

Zaal open om 19.30. Lezing van 20.00 tot 22.00

Afbeelding 5 van Rosarium Philosophorum: Conjunctio, Aardse vereniging in liefde

Zie overzicht van de twintig afbeeldingen van Rosarium Philosophorum op Alchemy Website

Een meester in Moskou

Het Rusland van Ton Lathouwers

Zenmeester Ton Lathouwers heeft zijn fascinatie voor Rusland nooit onder stoelen of banken gestoken. Ook binnen zijn zenbeoefening blijft de Russische literatuur en religie hem inspireren. Lathouwers keert voor het eerst sinds bijna vijftig jaar terug naar het land. De reis voert langs plekken en mensen die een belangrijke rol speelden in zijn visie op zen en spiritualiteit. Naarmate de reis vordert komen we steeds dichter op de huid van deze onorthodoxe zenleraa In de grijze jaren zestig vertrok slavist Ton Lathouwers naar Rusland voor zijn studie naar de Sovjetliteratuur, waar hij tot zijn verrassing troost en betekenis vond. In een tijd dat er geen religieuze taal gebezigd mocht worden, vonden deze atheïstische schrijvers nieuwe woorden voor de grote vragen van het leven. "Ik ontmoette schrijvers die in hun literatuur een andere dimensie van het bestaan beschreven, die ik religieus zou noemen." Het was dan ook een Russisch verhaal dat hem liet inzien hoe juist de stilte antwoord geeft op de grote vragen.



Nu, na bijna vijftig jaar, opent Ton voor de kijker opnieuw de wondere wereld van de Sovjetliteratuur. Banjerend door de besneeuwde straten, vertelt hij bevlogen over zijn interesse voor de buitenbeentjes van de (Russische) maatschappij. Hij wijst op de religieuze zwervende dwazen, aan wie grote Russische kerken en iconen gewijd zijn. Ongewone mensen die ons buiten de bestaande grenzen laten kijken.

De aanleiding van zijn huidige bezoek aan Moskou is de presentatie van de Russische vertaling van zijn boek Meer dan een mens kan doen. 'Een sensatie', volgens een verraste Russische lezer. Want er is grote behoefte is aan een open dialoog over religie in dit land, dat zich opnieuw sluit voor andersdenkenden. Ondertussen maakt Ton kennis met het prille begin van het boeddhisme in Rusland, een 'satansreligie' in de ogen van de Russisch Orthodoxe kerk. In het krappe keukentje van een Moskouse flat, het plaatselijke zencentrum, beantwoordt Ton vragen van jonge zoekende mensen: "Zen, en in het algemeen iedere religie, roept ons op om deze ene mens te worden, waar er maar één in het heelal van bestaat."

Uitzending BOS

Je bent niet van plan om scherp naar jezelf te kijken…

~Robert Hartzema

Stel je voor dat achter je gewone ogen, die met hun starre blik de wereld in de gaten houden, zich een ander oog bevindt. Een groots stralend oog, dat de werkelijkheid ziet zoals zij is en dat al je overlevingsstrategieën en emotionele reacties doorziet. Ze niet veroordeelt of ontkent, maar alle belemmerende patronen vanuit een allesomhelzend waarnemen omvat. Stel je voor dat die kwaliteit van zien zich bevindt in je hart. Niet als een plek van sentimentele gevoelens of gepassioneerde verliefdheid, maar als een plek van oprecht mededogen met alle manieren waarop je jezelf in de weg zit, en vooral met de akelige of angstaanjagende omstandigheden die je hebt meegemaakt en die je genoodzaakt hebben je hart af te sluiten om te overleven, om de essentie van je eigen zijn te beschermen.

Dit zien vanuit je hart is geen vage omfloerste blik die ertoe dient alle negatieve en egoïstische patronen in jezelf te verbloemen of ze een gouden randje te geven. Want hoewel het allesomhelzende zien gekenmerkt wordt door mededogen, is het tegelijkertijd uiterst precies, scherp en nietsontziend. Alsof je ‘s morgens vroeg opstaat en naar buiten loopt en de wereld bedekt is met een dun laagje witte rijp en alles zo superscherp verschijnt dat je er nauwelijks naar durft te kijken uit angst dat de beelden als messen door je ogen zullen snijden. Zo ragfijn en glashelder. Als je zo scherp – zonder oordeel en zonder er een verhaal van te maken – zou durven kijken naar de manier waarop je jezelf van moment tot moment neerzet, afsluit en verdedigt, en zo je wezenlijke helderheid verkwanselt, verschuift er iets. Iets opent zich, ver voorbij de gebruikelijke mogelijkheden om je te openen. Natuurlijk ken je de momenten waarop je hart zich opent. Maar dit is anders. Veel ingrijpender. Op een andere schaal. Van een andere dimensie. Van een aantal andere dimensies.

Wanneer je vanuit mededogen vlijmscherp durft te kijken naar de verschillende manieren waarop het ego zich neerzet en verkrampt, zonder enig commentaar – want dan kijk je niet meer puur en staat het oordelende denken er al weer tussen – worden er twee zaken duidelijk: ten eerste de belemmerende patronen die je steeds helderder waarneemt, en ten tweede het zien zelf. Net als bij een wetenschappelijk onderzoek. Wanneer je het gedrag van sluipwespen onderzoekt, wordt niet alleen hun gedrag steeds verbazingwekkender, maar wordt ook het zien zelf scherper en nauwkeuriger, waardoor je steeds meer details gaat zien.

Zo leef je je leven

Gewoonlijk ben je echter helemaal niet van plan om scherp naar jezelf te kijken. Je kijkt liever helemaal niet naar je eigen motieven en verborgen gevoelens, en als je toevallig iets daarvan ziet, dan ontken je gewoon wat je ziet. Je ontkent de neigingen om jezelf te bevestigen en de ander onderuit te halen. Je ontkent de dubbele boodschappen en tegenstrijdige emoties. Je ontkent je eigen negativiteit. En op die manier continueer je de belemmerende patronen van het ego en voel je je daar tegelijkertijd gefrustreerd over. Zo leef je je leven, totdat Tijd je inhaalt en je uiteindelijk ziek wordt en sterft.